Dookoła siebie i świata

niedziela, 12 kwietnia 2015

Wiosna w skansenie

     ,,Cudze chwalicie, swego nie znacie, sami nie wiecie, co posiadacie" - często tak jest, ale w tym wypadku to nie jest niedocenienie, tylko chyba zapomnienie.
              Muzeum Wsi Opolskiej mamy dosłownie o rzut beretem, ale ciągle czasu brak. Jak dowiadujemy się ze strony muzeum:

        Na terenie Muzeum utworzono 9 zagród z regionu oleskiego i opolskiego. Do zwiedzania udostępnione są 24 obiekty. (...) Ponadto na terenie Muzeum posadowione są samodzielne budynki użyteczności publicznej takie jak: kościół, szkoła, wieża, karczma oraz wolnostojące domy, kuźnia, kapliczki oraz dwa wiatraki. Poszczególne zagrody i pojedyncze budynki łączy sieć dróg i ścieżek, którymi zwiedzający mogą spacerować od obiektu do obiektu. Na terenie Muzeum nie brakuje drzew i krzewów, które odpowiednio zakomponowane dopełniają całość ekspozycji muzealnej (...).

Dzisiaj pierwszy dzień, kiedy można wejść do środka większości obiektów, a dodatkowo jeszcze można podziwiać wystawę pisanek, więc nie pozostaje nic innego, jak jechać do Bierkowic i zwiedzać!

Jeszcze tylko rzut okiem na plan, wybór trasy i ruszamy.

Do wyboru są dwie trasy: niebieska i czerwona.

Niebieska jest krótsza, ok. godzinne zwiedzanie, czerwona przewiduje dwugodzinne zwiedzanie (nam zajęło ponad trzy godziny).

Na dobry początek dwustuletnia kaplica z Kotlarni

Wspominałam, że można obejrzeć wystawę pisanek, ale ta, która nas najbardziej zaintrygowała, znajduje się

w budynku kas.

Oto ona:

Wiecie z czego jest zrobiona?

Z... makaronu!

Można też podziwiać bardziej tradycyjne pisanki
i kroszonki, które zostały wykonane przez uczestników corocznego konkursu organizowanego przez muzeum:

Obejrzeliśmy przepiękne pisanki, kroszonki, więc pora na spacer między starymi chatami z różnych części Opolszczyzny.

Nawet owce chciały pozować do zdjęć.

Izba jednej z chat.

O!!! Jaki ładny domek dla ptaszków!

Pasiekę też można zwiedzać. Pszczół nie było...

Można odpocząć w szynku. Niestety, nie było sprzedawcy...

Wnętrze mieszkania nauczyciela? Nie jestem pewna, bo z jednej strony były pomieszczenia szkolne, a z drugiej takie ładne mieszkanko, ale żadnej informacji, do kogo należało, nie znalazłam.

Na koniec podchodzimy do dwóch wiatraków.

Pobiegać można, zabawić się, odpocząć...
Wspaniałe miejsce na rodzinny wypad prawie za miasto - spokój, cisza i czas naprawdę zatrzymał się w miejscu...

Ile kosztuje taka przyjemność?
Oto cennik:

BILETY WSTĘPU

W SEZONIE PEŁNEGO UDOSTĘPNIANIA
(od poł. kwietnia do poł. października)
BILET NORMALNY 10,00 zł
BILET ULGOWY 5,00 zł
BILET PRZEDSZKOLNY 1,00 zł
Opolska Karta Rodziny i Seniora*
BILET NORMALNY 5,00 zł
BILET ULGOWY 2,50 zł

POZA SEZONEM UDOSTĘPNIANIA
(od poł. października do poł. kwietnia)

BILET SPACEROWY 3,00 zł
BILET PRZEDSZKOLNY 1,00 zł
PONIEDZIAŁKI - wstęp do muzeum jest bezpłatny

Opolska Karta Rodziny i Seniora będzie wydawana bezpłatnie rodzinom posiadającym dwoje i więcej dzieci, rodzinom zastępczym, rodzinnym domom dziecka, osobom samotnie wychowującym dzieci oraz rodzicom wychowującym dziecko z orzeczoną niepełnosprawnością, a także osobom starszym, które ukończyły 65 rok życia i mieszkają w województwie opolskim.

piątek, 20 marca 2015

Kamień Śląski oczyma spacerowicza

Wiosna nadchodzi wielkimi krokami.

Coraz większa ochota na spacery, wypady, podróże i wycieczki...

Może na rozgrzewkę nie wybierajmy się za daleko, ale po sąsiedzku, np. Do Kamienia Śląskiego.

Kamień Śląski to mała miejscowość położona niedaleko Opola.

Jest ona znana i chętnie odwiedzana nie tylko przez mieszkańców Śląska, ale także przez licznych gości z całego świata. Zasłynęła przede wszystkim jako miejsce urodzenia św. Jacka, bł. Czesława i bł. Bronisławy.

Przez wiele lat zabytkowy kompleks popadał w ruinę, jednak w końcu znaleźli się inwestorzy i nie tylko odrestaurowano przepiękny pałac i kaplicę, ale także zagospodarowano rozległy park.

Wiosna to najpiękniejsza pora roku, na pewno z przyjemnością pospacerujemy po parku, podziwiając z daleka zespół pałacowy,

lub można wejść do kaplicy bł. Jacka i bł. Bronisławy.

Ze schodów pałacowych

rozlega się kojący oczy widok na park, w którym usytuowano nową dzwonnicę:

Można odpocząć, coś przekąsić, napić się kawy...

Cóż, zachęcam na małą wycieczkę :)!

sobota, 7 marca 2015

Dzień Kobiet w Moskwie

Kilka lat temu miałam okazję świętować Międzynarodowy Dzień Kobiet w Moskwie...
Wspominając wcześniejsze relacje, znane tylko z telewizji, z niecierpliwością czekałyśmy na to święto.
Rzeczywiście, można spokojnie rzec, iż przerosło nawet nasze oczekiwania: transparenty na ulicach, oficjalne życzenia od ,,wierchuszki" Moskwy, kwiaty rozdawane w metro, kwiaty i życzenia od obcych, wszechogarniająca atmosfera świętowania...
Może co bardziej spostrzegawczy obserwator po południu lub wieczorem zauważyłby, ze najbardziej ,,uświętowani" są panowie, ale cóż... Trzeba im wybaczyć - czcili Święto Kobiet:).

Moje ulubione ,,moskiewskie" zdjęcie :)...

Będąc jeszcze pod ogromnym wrażeniem poprzedniego dnia, 9 marca pojechałyśmy na targ, aby zrobić drobne zakupy. W rosyjskiej stolicy przebywałyśmy dopiero od tygodnia, więc nie wiedziałyśmy, że na wszystko, dosłownie na wszystko, trzeba mieć swoje ,,opakowanie", więc pojechałyśmy tylko z podręcznymi torebeczkami.

Dotarłyśmy na targ. Śnieg po kolana, mróz siarczysty, więc byle szybko zrobić zakupy i zmykać do akademika (niekoniecznie ciepłego, bo okna uszczelniałyśmy chusteczkami higienicznymi).

I tutaj ,,siurpriza"... Nie dało się szybko...

Pan, u którego kupowałyśmy owoce i warzywa, spojrzał na nas jak na kosmitki, gdy okazało się, że nie bierzemy towaru prosto z wagi, tylko czekamy, aż nam w coś zapakuje te ziemniaki i pomarańcze. Wyglądało na to, że mamy sobie to wszystko LUZEM zapakować chyba do kieszeni...

Koleżanka nieśmiało zapytała już nieco wściekłego sprzedawcę, czy dostaniemy jakąś ,,upakowkę" (woreczek foliowy czy coś w tym rodzaju). I co usłyszała w odpowiedzi?

- Международный женский день был вчера!!!!!!!

(Międzynarodowy Dzień Kobiet był wczoraj!!!).

No tak...

Koniec tej dobroci...

Było jej pod dostatkiem wczoraj...

Cóż...

Nasuwa się jeden wniosek:

Zróbmy sobie Międzynarodowy Dzień Kobiet i Mężczyzn na co dzień, szanujmy się wzajemnie, a wszystkim będzie przyjemniej:).

czwartek, 29 stycznia 2015

Laudacja dla Umberto Eco

Jakiś czas temu w DKK, w którym się udzielam, miałyśmy za zadanie napisać laudację dla pisarza, który jeszcze nie otrzymał Nagrody Nobla, a naszym zdaniem zasługuje. Wybrałam Umberto Eco.

Literacka Nagroda Nobla to najważniejsze wyróżnienie na świecie w tej dziedzinie. Dla początkujących pisarzy jest otwarciem wrót popularności, a dla dojrzałych twórców jest ukoronowaniem dorobku całego życia.

Autor, którego wybrałyśmy, pomimo swego dojrzałego wieku żartuje, mówiąc o sobie, że uważa się za młodego, obiecującego pisarza, gdyż jego pierwsza powieść została wydana zaledwie 34 lata temu. Ta powieść to ,,Imię róży”. Przyniosła ona swojemu twórcy – Umberto Eco – niezwykłą popularność; w ciągu zaledwie kilku lat znalazła się w kanonie stulecia, stała się bestsellerem wszechczasów.

Czy autor takiego dzieła nie zasługuje na najwyższe wyróżnienie Szwedzkiej Akademii?

A to nie jest przecież jego jedyna powieść!

Umberto Eco to jeden z najsłynniejszych współczesnych semiotyków, wykładał na uniwersytecie w Turynie i Mediolanie, obecnie jest profesorem uniwersytetu w Bolonii. Zajmuje się także filozofią, jest mediewistą i estetykiem. Pisze felietony, eseje, które nierzadko mają charakter etyczny, to znaczy – jak sam podkreśla – dotyczą tego, co należałoby robić, tego, czego robić się nie powinno, bądź wreszcie tego, czego za żadną cenę robić nie wolno. Ale jednak to nie ogromny dorobek eseistyczny i publicystyczny przyniósł mu niezwykłą i niegasnącą popularność. Po ukazaniu się w 1980 roku ,,Imienia róży” Umberto Eco z dnia na dzień stał się znany na całym świecie.

W swej pierwszej powieści z niesamowitą wirtuozerią wprowadza nas w meandry i zakamarki średniowiecznego opactwa w Melku, gdzie dochodzi do serii morderstw. Ludzie, którzy pojawiają się na kartach powieści, noszą piętna swojego czasu – reguł, obsesji, zakazów oraz herezji. Autor udowadnia, że nie tylko doskonale zna realia życia w klasztorze, ale perfekcyjnie analizuje psychikę i naturę ludzką.

W kolejnym utworze -,,Wahadło Foucaulta” - Eco zabiera nas do Mediolanu, który staje się miejscem akcji erudycyjnej powieści sensacyjnej; a podczas czytania ,,Cmentarza w Pradze” dowiadujemy się niezwykłych i niesłychanych rzeczy o przedziwnych stowarzyszeniach, masonach, jezuitach, karbonariuszach itp.

Jednak dla wielu pisarzy świat realny to za mało. Nawet najwierniejsze literackie portrety rzeczywistych miejsc często wydają się bezbarwne i ubogie w porównaniu z opisami wyimaginowanych krain, istniejących wyłącznie w naszych umysłach. Fascynacja pisarzy owym światem jest tak wielka, że nikt z nas nie byłby w stanie zwiedzić go wzdłuż i wszerz.

Podobnie jest z Umberto Eco. W swej ,,Historii krain i miejsc legendarnych” zabiera czytelników w podróż do miejsc takich jak Atlantyda i Eden, znajdujących się na pograniczu historii i mitu, jak również do rozmaitych Utopii, które budziły tak silne emocje, że dla niektórych stały się ,,bardziej rzeczywiste od samej rzeczywistości". Każdy z rozdziałów składa się z krótkiego eseju oraz wyboru fragmentów historycznych dzieł. Eco jest znakomitym przewodnikiem, który poleca ciekawe miejsca do zwiedzenia w różnych rejonach, oraz zachęca, byśmy w naszych lekturach zeszli z utartych szlaków.

I właśnie jego intelektualna zachęta ze strony pisarza, abyśmy w swych literackich podróżach potrafili oderwać się od rzeczywistości, abyśmy zdecydowanie ruszyli własnym, nieprzetartym szlakiem i podążali nie tylko za marzeniami, ale także za niezwykłymi wędrówkami naszych myśli, zasługuje na najwyższe wyróżnienie.

Wyróżnienie Szwedzkiej Akademii – Nagrodę Nobla!