Informacja prasowa o nowej powieści Magdaleny Witkiewicz

         

          

	#magdalenawitkiewicz #osmycudswiata #czekamnaosmycud

           Niedawno zgłosiłam się do klubu recenzentów p. Magdaleny Witkiewicz. Bardzo chciałabym, aby dostać nową powieść i napisać jej recenzję, ale póki co - otrzymałam informacje prasowe o nowej książce. Z niecierpliwością czekam na kolejne informacje i... być może książkę :)?

„Ósmy cud świata” Magdalena Witkiewicz - PREMIERA 13 września 2017
13 września 2017 premiera powieści „Ósmy cud świata” bestsellerowej polskiej
pisarki Magdaleny Witkiewicz, inspirowana podróżą autorki do Wietnamu.
             „Ósmy cud świata” to opowieść o singielce poszukującej najważniejszych wartości w życiu. W tle Wietnam z malowniczą zatoką Ha Long i tętniącym życiem Hanoi.
Bohaterka powieści Anna - singielka, odnosi sukcesy, żyje wygodnie i bez zobowiązań, ale cały
czas nie czuje się spełniona. Wszystko zmienia się, gdy pod wpływem towarzyszących jej emocji
 postanawia wyjechać do Wietnamu. To, co tam ją spotka, już na zawsze pozostawi ślad. Czy jej
decyzje mogą zaważyć na losach innych ludzi? Czy szczęście, którym się cieszy rozsypie się nagle jak domek z kart? Anna przeżywa wietnamską przygodę i odkrywa swój własny ósmy cud świata.
            Magdalena Witkiewicz - bestsellerowa polska autorka, absolwentka Uniwersytetu
Gdańskiego i studiów MBA. Z zawodu analityk marketingowy, specjalista od modeli
ekonometrycznych, z pasji pisarka. Uwielbiana przez kobiety, od lat wzrusza i
motywuje swoje czytelniczki, nie tylko w Polsce, ale również za granicą. Jej książki
czytają Wietnamki, Litwinki i Amerykanki. W swych powieściach porusza trudne tematy
samotności, poszukiwania sensu życia, dokonywania często niełatwych wyborów,
miłości. Nazywana specjalistką od szczęśliwych zakończeń, opowiada o poważnych
sprawach w lekkim, a czasami nawet w bardzo lekkim stylu. Dla dzieci i dla dorosłych.
A czasami tylko dla dorosłych.

Jej najnowsza książka „Ósmy cud świata” jest inspirowana podróżą autorki do
Wietnamu, gdzie w 2014r. Magdalena Witkiewicz reprezentowała Polskę na
Międzynarodowym Festiwalu Literatury Europejskiej w Hanoi.

Tytuł: Ósmy cud świata
Autor: Magdalena Witkiewicz
Wydawnictwo: Filia
Data premiery: 13 września 2017
Kontakt dla mediów:
Katarzyna Radziejewska
+48 505 057 078
k.radziejewska@pulspr.pl

Siedem cudownych opowieści

             
         ,,Siedmiu wspaniałych i sześć innych nie całkiem znanych opowieści" Roksany Jędrzejewskiej-Wróbel -
          dawno nie czytałam tak mądrej bajki dla dzieci... 
  W zasadzie jest to zbiór opowiadań opartych na znanych baśniach (,,Kopciuszek", ,,Śpiąca królewna", ,,Siedem koźlątek" i inne), które poruszają bardzo poważne problemy, o jakich ciężko się rozmawia nie tylko z dziećmi - rozwód, przemoc, choroba dziecka.

         W doskonały sposób autorce udało się ,,przemycić" niezwykle ważne zjawiska, jakie dziecko może spotkać w codziennym życiu.
         Rozpoczyna od środowiska najbliższego dzieciom - siedem małych koźlątek, pierwszoklasistów jest prześladowane w szkole. Każdemu się wydaje, że tylko jemu okropny wilk z VI B robi krzywdę. Pewnego dnia jedno koźlątko  nie wytrzymuje i przyznaje się, że jest prześladowane. Gdy okazało się, że inni koledzy i koleżanki są w takiej sytuacji, ,,strach już był mniejszy"... Jak sobie poradziły koźlątka i czy udało im się zrobić porządek z prześladowcą? Trzeba koniecznie przeczytać!
       Mnie najbardziej wzruszyła baśń o śpiącej królewnie...
Wymarzona, wyczekana, ukochana córka zakrztusiła się pomidorem i zapadła w śpiączkę... Rodzice wytrwale czekają, ale po olei tracą wiarę,  siłę, przekonanie o cudzie, a na końcu nadzieję. Wszak nadzieja zawsze umiera ostatnia... Zostaje im tylko miłość... A miłość potrafi czynić cuda... Czy tym razem też się uda?
      Wspaniałe, mądre opowiadania.            
Polecam nie tylko rodzicom czy dzieciom, to są naprawdę piękne opowieści!

,,Papugi z placu d'Arezzo"

Recenzję pisałam na potrzeby DKK

Eric-Emmanuel Schmitt ,,Papugi z placu d’Arezzo”

          ,,Piszę tych kilka słów po prostu po to, by Ci powiedzieć, że Cię kocham. Ty wiesz kto" - te kilka słów narobiło niezłego zamieszania w życiu wielu bohaterów powieści Erica-Emmanuela Schmitta pt. ,,Papugi z placu d’Arezzo”.

           Pewnego dnia wielu  mieszkańców placu d’Arezzo otrzymuje  kartki z tym wyznaniem. Koperty pojawiają się wśród codziennej korespondencji, wykonano je z kremowego papieru i są identyczne.  Niektórzy adresaci uważają to za pomyłkę, inni obawiają się swoich starych znajomości, a jeszcze pozostali odbierają to jako wyznanie swoich aktualnych ukochanych...

          Wśród adresatów znajdziemy chyba wszystkie możliwe typy związków: ,,tradycyjne małżeństwo”, związki homoseksualne (zarówno damskie, jak męskie),  pary legalne i nieoficjalne , a także osoby żyjące w samotności czy dopiero poszukujące swojej drugiej połowy, a także wykorzystujące tylko seks do osiągnięcia konkretnych korzyści i celów.  Przekrój wiekowy jest równie szeroki: od nastolatków po leciwych staruszków. Wszystkich łączy jedno: mieszkają na placu d’Arezzo lub w jego pobliżu. Cóż jest szczególnego w tym miejscu? Otóż kilkadziesiąt lat wcześniej pewien dyplomata, wielbiciel papug, musiał opuścić Brukselę, a nie mógł zabrać ze sobą swoich podopiecznych. Wypuścił je, a papugi opanowały wszystkie drzewa, żyły odtąd na wolności, co jakiś czas przybywały nowe i tak trwają do dziś. Papugi, można powiedzieć, są niemymi świadkami opisywanych wydarzeń, a dzieje się coraz więcej i coraz szybciej…

        Kilka osób odkrywa, że nie są jedynymi, którzy otrzymali tajemnicze wyznanie, a także  to, że nie są to przesyłki od tych osób, które podejrzewali. Po ich prywatnym śledztwie w sprawie tajemniczej okazuje się, że nikt nie wie, kto jest autorem i dlaczego to zrobił... Prawda nas zaskakuje, ale zanim ją odkryjemy wiele się wydarzy. zarówno dobrego, jak i złego, bo ,,jest tyle rodzajów szczęścia, ile istot ludzkich" i ,,wbrew pozorom, wobec podobnego gestu nikt nie czuje ani nie oczekuje czegoś identycznego".

Muzyka na zgliszczach...

           Recenzję pisałam na potrzeby DKK


        Steven Galloway  ,,Wiolonczelista z Sarajewa". 

                Oblężenie Sarajewa to najdłuższe oblężenia miasta w historii nowożytnej. Trwało prawie cztery lata (1992-96), zginęło ok. 10 tysięcy ludzi, a około 50 tysięcy zostało rannych.
                 W latach 90. chodziłam do liceum, miałam swoje problemy, nie bardzo interesowało mnie to, co dzieje się w polityce, i nie do końca rozumiałam zatroskane miny rodziców, którzy po każdej informacji o wojnie w Jugosławii ze współczuciem kiwali głowami i powtarzali ,,najgorsze, co może się zdarzyć: gdy brat zabija brata"...
                 Minęło już wiele lat, miałam okazję odwiedzić Serbię, Macedonię, Bośnię i Hercegowinę, Czarnogórę... Jeszcze do dzisiaj można znaleźć ślady po tych strasznych   czasach. Zniszczone miasta, drogi, zagubieni ludzie i wstrząsające wspomnienia... Czy w tym wszystkim można ocalić człowieczeństwo?
                           27 maja 1992 roku kilka pocisków spadło  na tłum ludzi czekających na chleb w kolejce na jednej z ulic Sarajewa.  Zginęły dwadzieścia dwie osoby, ponad siedemdziesiąt zostało rannych. Znany sarajewski wiolonczelista, Verdan Smailović, przez dwadzieścia dwa dni, dzień po dniu, odgrywał w miejscu tragedii ,,Adagio g-moll", by chociaż w ten sposób uczcić pamięć ofiar. I to właśnie wydarzenie było inspiracją dla Stevena Gallowaya do napisania ,,Wiolonczelisty z Sarajewa".
                        Tytułowy wiolonczelista pojawia się na początku, wprowadza nas w sytuację, a potem widzimy go już tylko oczyma innych bohaterów, mieszkańców obleganego Sarajewa.
Nie są to jacyś wybitni ludzie. Zwykli, uwikłani w wojenne życie: ,,Strzała" - dziewczyna-snajper, Dragan - starszy pracownik piekarni i Kenan - bezrobotny.
                       Każdy z bohaterów siłą rzeczy jest uwikłany w konflikt między ,,nami" a ,,nimi - tymi ze wzgórza".
                       Kenan nie pracuje, ma trójkę dzieci, żonę i wybitnie uciążliwą sąsiadkę, której obiecał pomoc, a teraz nawet w obliczu śmierci czuje się zobowiązany, aby słowa dotrzymać. Często pod obstrzałem, nierzadko na celowniku snajperów dąży na drugi koniec miasta, aby pzynieść wodę. ,,Wycieczki" uświadamiają mu, jak bardzo zmieniło się Sarajewo, a także to, że juz nigdy nie będzie tak samo.
                       Dragan w Sarajewie został sam. Żona z synem wyjechali do Włoch jeszcze na początku wojny, a on wylądoał w mieszkaniu siostry i szwagra, którego nie darzy zbytnią sympatią. Jest tolerowany chyba tylko z tego względu, że przynosi chleb do domu, co jest możliwe dzięki pracy w piekarni. Droga do pracy grozi śmiercią, gdyż trzeba przejść przez skrzyżowanie, na którym snajperzy polują na ludzi...
                     ,,Strzała" nie chce nawet wspominać, jak się naprawdę nazywa, gdyż uważa że od kiedy zaczęła zabijać ludzi, jest inną osobą. Nie jest już tą beztroską dziewczyną, która na studiach zdobywała trofea podczas zawodów strzeleckich. Wojna to także pewnego rodzaju sport, zawody, tylko stawka zdecydowanie wyższa - życie.
                      Jak tych troje zupełnie różnych ludzi połączy wiolonczelista? Co im uświadomi, o czym sobie przypomną, a o czym postanowią na zawsze zapomnieć? Czy człowiek w obliczu zagrożenia naprawdę musi stawać się podły i podstępny?
Aby znaleźć odpowiedzi na te i wiele innych pytań, warto sięgnąć po ,,Wiolonczelistę z Sarajewa" - zapewni podróż w czasie i przestrzeni, a także podróż w ludzkich umysłach...

Laudacja dla Umberto Eco

Jakiś czas temu w DKK, w którym się udzielam, miałyśmy za zadanie napisać laudację dla pisarza, który jeszcze nie otrzymał Nagrody Nobla, a naszym zdaniem zasługuje. Wybrałam Umberto Eco.

           Literacka Nagroda Nobla to najważniejsze wyróżnienie na świecie w tej dziedzinie. Dla początkujących pisarzy jest otwarciem wrót popularności, a dla dojrzałych twórców jest ukoronowaniem dorobku całego życia.

          Autor, którego wybrałyśmy, pomimo swego dojrzałego wieku żartuje, mówiąc o sobie, że uważa się za młodego, obiecującego pisarza, gdyż jego pierwsza powieść została wydana zaledwie 34 lata temu. Ta powieść to ,,Imię róży”. Przyniosła ona swojemu twórcy – Umberto Eco – niezwykłą popularność; w ciągu zaledwie kilku lat znalazła się w kanonie stulecia, stała się bestsellerem wszechczasów.

Czy autor takiego dzieła nie zasługuje na najwyższe wyróżnienie Szwedzkiej Akademii?

A to nie jest przecież jego jedyna powieść!

                                 

Umberto Eco to jeden z najsłynniejszych współczesnych semiotyków, wykładał na uniwersytecie w Turynie i Mediolanie, obecnie jest profesorem uniwersytetu w Bolonii. Zajmuje się także filozofią, jest mediewistą i estetykiem. Pisze felietony, eseje, które nierzadko mają charakter etyczny, to znaczy – jak sam podkreśla – dotyczą tego, co należałoby robić, tego, czego robić się nie powinno, bądź wreszcie tego, czego za żadną cenę robić nie wolno. Ale jednak to nie ogromny dorobek eseistyczny i publicystyczny przyniósł mu niezwykłą i niegasnącą popularność. Po ukazaniu się w 1980 roku ,,Imienia róży” Umberto Eco z dnia na dzień stał się znany na całym świecie.

W swej pierwszej powieści z niesamowitą wirtuozerią wprowadza nas w meandry i zakamarki średniowiecznego opactwa w Melku, gdzie dochodzi do serii morderstw. Ludzie, którzy pojawiają się na kartach powieści, noszą piętna swojego czasu – reguł, obsesji, zakazów oraz herezji. Autor udowadnia, że nie tylko doskonale zna realia życia w klasztorze, ale perfekcyjnie analizuje psychikę i naturę ludzką.

W kolejnym utworze  -,,Wahadło Foucaulta” - Eco zabiera nas do Mediolanu, który staje się miejscem akcji erudycyjnej powieści sensacyjnej; a podczas czytania ,,Cmentarza w Pradze” dowiadujemy się niezwykłych i niesłychanych rzeczy o przedziwnych stowarzyszeniach, masonach, jezuitach, karbonariuszach itp.

Jednak dla wielu pisarzy świat realny to za mało. Nawet najwierniejsze literackie portrety rzeczywistych miejsc często wydają się bezbarwne i ubogie w porównaniu z opisami wyimaginowanych krain, istniejących wyłącznie w naszych umysłach. Fascynacja pisarzy owym światem jest tak wielka, że nikt z nas nie byłby w stanie zwiedzić go wzdłuż i wszerz.

Podobnie jest z Umberto Eco. W swej ,,Historii krain i miejsc legendarnych” zabiera czytelników w podróż do miejsc takich jak Atlantyda i Eden, znajdujących się na pograniczu historii i mitu, jak również do rozmaitych Utopii, które budziły tak silne emocje, że dla niektórych stały się ,,bardziej rzeczywiste od samej rzeczywistości". Każdy z rozdziałów składa się z krótkiego eseju oraz wyboru fragmentów historycznych dzieł. Eco jest znakomitym przewodnikiem, który poleca ciekawe miejsca do zwiedzenia w różnych rejonach, oraz zachęca, byśmy w naszych lekturach zeszli z utartych szlaków.

I właśnie jego intelektualna zachęta ze strony pisarza, abyśmy w swych literackich podróżach potrafili oderwać się od rzeczywistości, abyśmy zdecydowanie ruszyli własnym, nieprzetartym szlakiem i podążali nie tylko za marzeniami, ale także za niezwykłymi wędrówkami naszych myśli, zasługuje na najwyższe wyróżnienie.

Wyróżnienie Szwedzkiej Akademii – Nagrodę Nobla!

52 książki w ciągu roku? Oczywiście!

              Z przerażeniem obserwuję młodsze pokolenie, którego przedstawiciele potrafią oświadczyć, że nie można było zrobić zadania, bo... internet nie działał...
              Rodziców, którzy zamiast dać dziecku słownik, wręczają tablet, żeby sprawdziło pisownię wyrazów z ,,ó", bo przecież ,,nie będzie dziecko się męczyć" z jakąś ,,przedpotopową" wersją pomocy...
              Innych rodziców, którzy zarzucają szkole, że za dużo się wymaga, bo uczeń powinien jedną lekturę przez półtora miesiąca przeczytać...
              Nauczycieli, a chyba bardziej dyrektorów, którzy przy uczniach potrafią powiedzieć do prowadzącego lekcję: ,,Dlaczego pani im filmu nie puściła???  Któremu uczniowi chce się dziś ,,Zemstę"czytać?"...
              Wszystko przerażające, ale bardzo prawdziwe.
Jednocześnie obserwuję bardzo pozytywne zjawisko: coraz częściej pojawiają się inicjatywy, aby przeczytać chociaż jedną książkę tygodniowo, aby poczytać dziecku choćby 20 minut dziennie...
              Znam osobiście dzieci i rodziny, gdzie najbardziej dotkliwą formą ,,kary" jest brak wieczornego czytania na głos... 
            Dlatego z wielkim zainteresowaniem, radością i przyjemnością przystąpiłam i zachęcam znajomych oraz moje własne, osobiste dzieci do wzięcia udziału w akcji Przeczytam 52 książki w 2015 roku. 
          Zadanie proste, chociaż wymaga czasu i poświecenia (chyba bardziej dla tych, którzy zaczynają, bo dla bibliofilii chyba trudne nie będzie) - przeczytać 52 książki w ciągu roku, czyli jedną na tydzień.
       Już początek mam za sobą:) ,,Obywatel Stuhr. Z Jerzym i Maciejem rozmawia Ewa Winnicka".

      Po południu byłam z córkami w bibliotece - jak widać jesteśmy gotowe do podjęcia wyzwania :).
      Jestem przekonana, że od najmłodszych lat należy czytać dziecku książki.
       Zapewnia to nie tylko lepszy rozwój intelektualny, pobudza ciekawość, chęć poszukiwania informacji, ale jest też bardzo ważne w rozwoju emocjonalnym.  Chociażby te 20 minut wspólnego czytania, oglądania papierowych książek i bajeczek, a przede wszystkim... przytulania do mamy i taty!!!
Zachęcam wszystkich do czytania, nie tylko przy okazji podejmowania wyzwań!

   Trzymajcie kciuki za nasze wyzwanie!! 
Zwłaszcza za moją ośmioletnią latorośl, która podjęła decyzję, że spróbuje :).
    Tutaj będę systematycznie uzupełniać listę 2015: 
Przeczytane w 2015

Spotkanie z Janem Grzegorczykiem

      Gdy kilka lat temu sięgnęłam po ,,Adieu. Przypadki księdza Grosera", zastanawiałam się, czy autor - Jan Grzegorczyk - jest księdzem, a może byłym księdzem?
Jakoś nigdy nie szukałam szczegółowych informacji o Grzegorczyku, ale z chęcią sięgałam po jego kolejne pozycje.
Dlatego też, gdy tylko nadarzyła się okazja, skorzystałam z niej i poszłam na spotkanie autorskie, które odbyło się w DKK.

Już pierwsze wrażenia były bardzo pozytywne, Jan Grzegorczyk to wspaniały gawędziarz. W ciekawy sposób opowiedział nam o swoich ,,guru" - wspaniałych ludziach, którzy w pewien sposób ukształtowali go duchowo i literacko.

Wymienił Romana Brandsteaterra, księdza Jana Twardowskiego i ks. Jana Górę.

I to właśnie Jan Góra jest bohaterem jego ostatniej powieści, a raczej wywiadu.  Rozmawiają o Lednicy, o spotkaniach z Janem Pawłem II, o życiu...

Spotkanie było bardzo ciekawe, ale autor nie poprzestał tylko na opowieściach  i  przeczytaniu fragmentu opowiadania. Urozmaicił czas, śpiewając i przygrywając sobie na gitarze. Usłyszeliśmy ,,Modlitwę" Bułata Okudżawy (,,Пока земля ещё вертится"), ,,Cysorz to mo klawe życie".

A potem - tradycyjnie - autografy i luźne rozmowy.

 Pewnie nawet wielbiciela Jana Grzegorczyka nie zawsze wiedzą o tym, że ,,popełnił" on też książeczki dla dzieci. To właśnie on jest autorem pana Pierdziołki:

                                                 Pan Pierdziołka spadł ze stołka,

                                    Złamał nogę o podłogę 

                                   Olaboga – moja noga !

                                Kupcie trumnę, bo ja umrę!

                              Jeszcze trumna nie kupiona,

                                       A już noga zagojona.

Jan Grzegorczyk zdobył popularność dzięki trylogii o przypadkach księdza Grosera (,,Adieu", ,,Trufle", ,,Cudze pole"), ale jest autorem wielu innych pozycji, m.in. ,,Chaszcze", ,,Puszczyk", ,,Dziurawy kajaki i Boże Miłosierdzie", ,,Każda dusza to inny świat".

Mnie najbardziej (do tej pory) podobała się alpejska przygoda księdza Grosera, czyli przewrotnie napisany ,,Jezus z Judenfeldu", gdzie spotykamy się z protestantami i Jezusem, który był namalowany na podobieństwo żołnierza Wermachtu...

Sam wiem, jak mam żyć, czyli o Kozakiewiczu słów wiele...

    

          Kozakiewicz?  To ten od wała – powiecie. I słusznie. A właściwie ten od wałów, bo wtedy,  w 1980 roku na stadionie olimpijskim w Moskwie, pokazałem go dwukrotnie. Tak naprawdę oba te gesty były spontaniczną zemstą za gwizdy i wrogość na trybunach. Za oszustwa sędziów forujących przez całe igrzyska zawodników gospodarzy i za opresyjną atmosferę w wiosce olimpijskiej. Czymś w rodzaju komunikatu: ,,A gwiżdżcie sobie, ja i tak jestem najlepszy!” – takimi słowami rozpoczyna swą opowieść Władysław Kozakiewicz – lekkoatleta, tyczkarz, mistrz olimpijski z Moskwy, wielokrotny mistrz Polski, zwycięzca wielu mistrzostw Europy.

       Ale nim dotarł do tego miejsca, w którym mógł pomyśleć oraz powiedzieć ,,ja i tak jestem najlepszy!” musiał przejść bardzo długą, niełatwą drogę, która została opisana w książce pt. ,,Nie mówcie mi, jak mam żyć” Michała Pola.

                                   

       Urodzony w 1953 roku na Wileńszczyźnie Kozakiewicz, dopiero w 1958 roku wraz z rodziną znalazł się w Polsce, gdzie przez wiele lat prześladowało go przezwisko ,,Rusek” ze względu na śpiewny, wschodni akcent. To jednak nie było największym problemem przyszłego mistrza. Największy, a zarazem najbardziej niebezpieczny wróg mieszkał w rodzinnym domu.

      Tyran-ojciec, który z błahego powodu, a najczęściej bez żadnej konkretnej przyczyny znęcał się nad żoną i trójką dzieci. (Najstarsza córka Kozakiewiczów zmarła, bo nie miał z nią kto pojechać do szpitala – ojciec przez tydzień nie trzeźwiał, a matka nie miała możliwości, aby dotrzeć do Wilna…).  Jak wspomina ,,Kozak”, byli bici za wszystko, czyli w zasadzie za nic: a to ojciec  wrócił zły z pracy, a to ktoś krzywo siedział na krześle, a to zadanie było rzekomo niestarannie odrobione… Wspomnienie okrutnego ojca do dzisiaj wywołuje u niego niepohamowany żal, przypomnienie ciężkich czasów, poczucie bezsilności. W jednym z wywiadów załamał mu się głos, popłynęły łzy i przyznał, że podczas  pisania książki autor,  Michał Pol, po tym, co usłyszał o ojcu mistrza,  przychodził do domu i potrzebował dwóch dni, żeby znowu ruszyć.

    Aż trudno uwierzyć, że mając despotę w domu, godzinę policyjną ,,od zawsze”, mnóstwo przemocy i bicia, udało się pokonać wszelkie przeciwności losu, wytrwać w ciężkich treningach i osiągnąć cel wszystkich sportowców – złoto olimpijskie.

A może – na przekór losowi – to była podświadoma reakcja, forma terapii, ucieczki od tego, na co nie miało się wpływu, co było poza zasięgiem chłopca, który niewiele mógł?

          Na treningi trafił zupełnie przypadkowo, odprowadzając starszego brata (Edmund Kozakiewicz -   lekkoatleta specjalizujący się w skoku o tyczce i dziesięcioboju, reprezentant kraju, zdobywca drużynowego Pucharu Europy w dziesięcioboju),  któremu nudziło się podczas prawie 12-kilometrowego spaceru na stadion – ojciec nie dawał mu pieniędzy na bilet, zresztą bardzo długo nie wiedział, czym synowie się zajmują, i poprosił Władka o towarzystwo.  Podczas pierwszego kontaktu z tyczką przyszły mistrz olimpijski usłyszał, że tyczkarza na pewno z niego nie będzie…  Obserwując brata i innych tyczkarzy, próbował, próbował, aż trafił na swoje pierwsze zawody… I tak się zaczęło. Był rok 1968.

 Jeszcze dużo ciężkiej pracy przed nim, a dopiero, jak sam mówi, ,,od momentu, jak ludzie o mnie usłyszeli, moje życie było przepiękne”.  Na pewno nie od razu usłane różami, ale coraz lepsze i wygodniejsze.

       Jednak nigdy nie jest tak, żeby nie mogło być lepiej albo gorzej. Gdy spotkał kobietę swego życia, założył rodzinę,  zaczęły układać się sprawy sportowe, przyszła sława, ale zaczęły się problemy z działaczami. Czasy PRL-u nie były łatwe nie tylko dla zwykłych, szarych ludzi, ale także dla sław. Bezpodstawne dyskwalifikacje, wysyłanie na zawody sportowców z mniejszymi możliwościami, ale większym ułożeniem politycznym, próby szantażu ze strony działaczy PZPLA spowodowały, że w 1985 roku Kozakiewicz wraz z rodziną wyjechał z Polski. Miał to być roczny wyjazd, ale nagonka w kraju, fałszywe oskarżenia spowodowały, że został do dzisiaj w Niemczech,  gdzie pracuje w szkole jako nauczyciel sportu.

      Tak w wielkim skrócie przedstawia się historia jednego z najbardziej rozpoznawalnych polskich sportowców, spisana przez Michała Pola, opatrzona dziesiątkami zdjęć. Książka pisana lekko, czyta się ją z przyjemnością, może poza fragmentami opisującymi horror przemocy domowej, bo wtedy wzruszenie ściska za gardło i łzy same cisną się do oczu.

Czy warto sięgnąć po ,,Nie mówcie mi, jak mam żyć”?

    Oczywiście! To nie jest sucha autobiografia! To wspaniała opowieść człowieka, który optymistycznie patrzy na świat, okraszona mnóstwem anegdot, dokładnie opisuje prozę życia w Polsce w talach 70. i 80. Spotkamy tam nie tylko Władysława Kozakiewicza, ale także jego wielu przyjaciół i znajomych: Jacka Wszołę, Władysława Komara i innych. A co najważniejsze, miło spędzimy czas zanurzając się w atmosferę stadionów, zawodów i spokojnego już życia Mistrza, który kończy słowami: I wciąż mam w sobie siłę, energię i wolę, żeby przeć dalej. Jak najdalej.

Recenzję pisałam dla DKK Nakło

Czy miłość musi być ślepa?

   Recenzja pisana dla DKK

 Izabela Chojnacka ,,Miłość na gruzach Kosowa” 

 

         Ciągle się zastanawiam, dlaczego czasami kobiety są tak 

naiwne i same pakują się w bagno... Najczęściej tego typu historie rozgrywały się gdzieś w arabskich krajach, tym razem bliżej - w Kosowie, ale pozostała część bardzo podobna: wielka miłość, wyjazd do ojczyzny męża (partnera), kłopoty i droga do ocalenia. Ale warto przeczytać, bo bohaterka to jednak silna kobieta i zasłużyła, żeby chociaż jej wysłuchać, bo sama przyznaje, że kiedy myśli o swej historii z perspektywy czasu, zastawia się, jak mogła być tak głupia i naiwna, żeby żyć z człowiekiem, który okazał się paranoikiem i sadystą.

         Tym razem historia, można rzec, bliższa podwójnie – 

wydarzenia rozgrywają się w Europie, tuż po wojnie na Bałkanach, gdzie naprawdę jeszcze nie do końca ucichły ostatnie strzały, a po drugie – bohaterką jest nasza rodaczka – młoda dziewczyna, która wyjechała do Niemiec ,,za chlebem”.

          Znajduje nie tylko pracę, ale spotyka też miłość swego życia.

Historia na pozór banalna, ale to dopiero początek.

Wybranek naszej bohaterki – Rushit - przebywa w więzieniu, może wychodzić na przepustki, podczas których ,,miłość kwitnie”, w miarę rozkwitu znajomości, rosną też wymagania i zazdrość. Bardzo szybko okazuje się, że Rushit musi opuścić Niemcy, więc zaślepiona, zakochana Izabela wyrusza z nim.

   Po okropnej podróży docierają do Kosowa, do rodziny Rushita, gdzie – można odnieść wrażenie – czas zatrzymał się nie przed wojną, ale kilkadziesiąt lat wcześniej. Zacofanie, przesądy, brak poszanowania dla drugiego człowieka, ciągłe poniżanie, a nawet niejednokrotnie bicie i głód – oto, co czekało na naszą bohaterkę w domu ,,ukochanego”… Można tak w ogóle żyć? A jeśli tak, to jak długo? Nie walczyć z tym? Poddać się?

Nie poddaje się. Próbuje spełnić wszelkie zachcianki męża, wymagania teściowej i życzenia pozostałych członków rodziny, żeby tylko przetrwać. Jednocześnie snuje plany ucieczki. Sytuacja komplikuje się, gdy na świat przychodzi córka Izy i Rushita – Laura. Ale mimo to młoda kobieta nie poddaje się i  w końcu dzięki zaangażowaniu rodziny w Austrii i w Polsce udaje się jej wrócić do kraju.

Wydawałoby się, że to koniec kłopotów, ale...

Zatęskniła…

Autorka z córką Laurą

I mimo próśb i gróźb, że tym razem już nikt jej nie pomoże…

Wróciła do Kosowa…

Co tym razem ją tam czekało?

       Jak  udało się jej wyrwać z piekła i  czy ocaliła córeczkę?

Na te pytania znajdziecie odpowiedzi w książce i może uda się Wam zrozumieć tok myślenia i sposób pojmowania rzeczywistości przez człowieka, który sam się decyduje na koszmar i upokorzenie, bo mnie się nie udało…

Polka? Niemka? Nie! Hanyska!

Recenzja pisana dla DKK.

        ,,Człowieka można zniszczyć, ale nie pokonać, bo nie jest stworzony do klęski” – słowa Ernesta Hemingwaya były kiedyś bardzo popularnym tematem wypracowań szkolnych, sama też na taki temat pracę pisałam. Dlaczego o tym wspominam? Bo wśród wielu bohaterów, których wówczas przywołałam, na pewno nie było tej kobiety, którą spotkałam ostatnio na kartach powieści Leonii (Heleny Buchner) ,,Hanyska”, a z pewnością powinna znaleźć się w gronie zacnych ludzi, których wola walki o życie, o przetrwanie, a jednocześnie o godne życie zasługują na wspomnienie i na pewno posłużą jako odpowiedni przykład do przytoczonych na początku słów.

        Bohaterka, tytułowa ,,Hanyska” – Maria Brunn, miała

 wątpliwą przyjemność żyć w  ciekawych czasach… Jak na wstępie informuje  autorka, ,,wszystkie wydarzenia się wydarzyły albo mogły się wydarzyć, bo taki był czas. Wszystkie są prawdziwe albo prawdziwe być mogły. Jest to jednak fikcja literacka, oparta na opowieściach starych ludzi, którzy te czasy przeżyli”. Tym bardziej przerażają losy poniewieranej przez los Marii.

       Przed wojną zwykła kobieta, Ślązaczka żyjąca w zgodzie

 z sąsiadami, a po wojnie… Dla Polaków – Niemka, Szwabka, Hanyska, dla Niemców – Polka; dla wszystkich obca, ,,nie nasza”… 

      Dopóki żyła w swojej wiosce pod Opolem, nie do końca 

przejmowała się wojną, która ,,gdzieś tam była”, przez wieś tylko przejechały czołgi, ludziom żyło się w miarę dobrze, ,,jak u Pana Boga za piecem”. Do czasu, gdy zbliżali się ,,wybawiciele” – Rosjanie… Mieszkańcy wsi, wśród nich Maria z trojgiem dzieci, wyruszali masowo na zachód. Nie była to łatwa decyzja. Tu była ich ,,mała ojczyzna”, ich ,,Heimat”, ale wieści, które docierały z wyzwolonych ziem, były tak straszne, że zdecydowali się na ucieczkę.  Poniewierana, głodna, a na dodatek w ciągłym strachu o swoje dzieci, dokonuje wyborów, za które może i czytelnik w pierwszej chwili mógłby ją potępić, ale gdy spojrzymy na całość z szerszej perspektywy… łzy współczucia cisną się do oczu…

             Wojna się skończyła, mąż wrócił z frontu, wyruszyli do Polski. Już w drodze spotkały ich pierwsze oznaki zmian: nienawiść i niechęć…

     W rodzinnym domu już mieszkali uchodźcy ,,zza Buga”, przyszło im zamieszkać ,,na wycygu”, ale nie poddała się. Trwała na swej ziemi, w swoim ,,Heimacie”. I chociaż wojna już minęła, to dla Marii i setek Ślązaków dopiero teraz zaczęły się naprawdę ciężkie czasy. Rosjanie, Polacy i nawet sąsiedzi na każdym kroku z przekonaniem wmawiali, że jest ,,Szwabką” i ,,Hansyską”, na dodatek nazistką… Nigdzie nie miała okazji spotkać się z tak wielkim okrucieństwem i poniżeniem, jakie spotkało ją podczas przesłuchań w Urzędzie Bezpieczeństwa... Jakby tego było mało, w czasie pobytu w Niemczech poznała Amerykanina, który jej pomógł, a teraz odszukał ją w Polsce… Od razu została oskarżona o szpiegostwo… A że od Amerykanina nie mogła uwolnić myśli, bo urodziła jego synka – owoc chwilowego zapomnienia, tym bardziej było ciężko…

Czy to jedyna tajemnica Marii Brunn? Czy wytrwa? Co się stanie z nią i jej rodziną? Żeby się przekonać, należy sięgnąć po ,,Hanyskę”.

               I jeszcze jedna bardzo ważna uwaga. Dopiero, gdy poznałam losy Hansyki, dotarł do mnie koszmar ludzi wypędzonych. Nieważne, zza Buga czy zza Odry. Strach, niemoc i rozpacz są wszędzie takie same…

Życie z korespondentem wojennym

Grażyna Jagielska

,,Miłość z kamienia. Życie z korespondentem wojennym"

          Wojciech Jagielski - popularny i utytułowany korespondent wojenny, Grażyna Jagielska... No właśnie. Kim jest Grażyna Jagielska? Żoną własnego męża...

         I pewnie do tej pory mało kto zastanawiał się nad tym, co czuje kobieta, która przez 20 lat codziennie czeka na śmierć swojego męża... Nie, ona absolutnie źle mu nie życzy... Po prostu realnie patrzy na życie, na to, czym zajmuje się mąż...

           A może ,,na wszelki wypadek" chce być przygotowana na ten straszny moment, który może nadejść w najmniej oczekiwanej chwili?

          A może już nie chce być domową, osobistą psychoterapeutką człowieka, który już bez wojny żyć nie może?

          A może po prostu już naprawdę ma dosyć?

Autorka i zarazem bohaterka powieści ,,Miłość z kamienia. Życie z korespondentem wojennym" musi leczyć swe lęki w klinice stresu bojowego. Nigdy nie była na wojnie. Ale to wojna przyszła do niej.

Wojna przyjeżdżała do domu Grażyny Jagielskiej za każdym razem, gdy wracał mąż... Ważne, że ON wrócił, a co przywiózł z sobą? Tego już nie zawsze chciała słuchać... Wystarczyło, ze zobaczyła dziurę po kuli w plecaku, zniszczone, pożyczone ubrania, zmęczoną i ranną twarz męża, a opowieści o krwawych masakrach, gwałtach i śmierci innych reporterów tylko pogłębiały jej stres i ciągły niepokój ...

         I tak od wyjazdu do wyjazdu. I za każdym razem miał być ten ostatni, ale potem okazywało się, że przecież jeszcze tyle spraw jest niedokończonych, nie zamkniętych... Tyle zawirowań historii trzeba ludziom w Polsce przybliżyć, wytłumaczyć i objaśnić...

        Słuchając czy czytając relacje ,,z centrum wydarzeń" wojennych, nie zawsze zastanawiamy się nad tym, jakim i czyim kosztem te informacje do nas docierają.

A może warto?